De reis op de rivier van het leven

Ook al is het buiten bewolkt, regenachtig of grijs, weet dan dat de zon elke ochtend opkomt en in de avond onder gaat, elke dag opnieuw en opnieuw….      En op een dag verdwijnen de wolken en zie je hoe prachtig alles is onder de                                                                          schitterende zon!

Ik werd geboren als eerste dochter en 2e kind in een gezin met 4 kinderen, 2 broers en een zus in een hard werkend middenstandsgezin.

Zou ik je mijn levensverhaal vertellen, zou ik meerdere dagen nodig hebben om alle dingen te duiden die me ‘overkomen’ zijn.  Hoe saai zou dit zijn?
Maar ook de vraag, hoe het komt dat het bijna een halve eeuw duurde om mezelf terug te vinden, is niet zo belangrijk.

Wat wél goed is om te weten is dat iedereen tijdens het leven (grote of kleine) obstakels tegenkomt. Dat het dragen van deze obstakels lichter wordt naarmate je innerlijke rust gevonden hebt, eerlijk met jezelf bent en je hart opent voor (eigen) Liefde.  

Het leven bekijk ik als een boottocht op een rivier.
In de rivier van het leven stroomt het water soms kalm, soms woelig of kolkend en op sommige plaatsen liggen er obstakels. Wat de natuur ons leert is dat de stroom dingen (ja, ook jou) meeneemt.
Op de kalme stukken, kabbelt het leven rustig door. Op het woelige of kolkende water, laat je je meevoeren in de hoop dat je terug in een kalme stroom terecht komt en daar waar er obstakels liggen, navigeer je zo goed als kan tussen de obstakels heen, in de hoop een botsing te vermijden.

Al vrij jong werd ik aangetrokken door een televisiekanaal waar wetenschap en onverklaarbare zaken uitgelegd werden. Uren kon ik hier geboeid naar kijken. Lezen deed ik graag hoewel het voor sommigen als nutteloos werd aanzien, las ik boekjes over de Veda’s, Yoga, de kracht in jezelf en vele biografieën. Elke maand keek ik vol verwachting uit naar het tijdschrift Natuur en Techniek. Als jong meisje wist ik dat er meer was, maar deed er niets nuttigs mee. Ik leefde het leven zoals het min of meer hoorde, verdiepte me in bizarre boeken en ging mijn eigen weg.

En eerlijk, ik heb geen idee maar wel een vermoeden hoe destijds deze ongewone interesse was ontstaan. Ik ga ervan uit dat de trigger, de radio van m’n stereoketen die uit het niets aansprong net op het momenten dat m’n opa stierf, was. Ik voelde toen in elke cel dat hij gestorven was maar kon niet verklaren hoe de radio plots aansprong. Korte tijd later volgde er een telefoontje met de bevestiging dat opa gestorven was. Hier werd vermoedelijk het zaadje geplant.

Het water was kalm tot er een diepe ravijn in zicht was. Stoppen was geen optie en stortte met boot en al naar beneden. Gelukkig kon ik zwemmen😊.
Eens beneden merkte ik dat het water vrij kalm was en kon ik op kracht komen. Op dit rustig stuk van de rivier, kreeg ik de kans om te studeren. De stroom bleef echter niet rustig. Verschillende ‘gezondheids’ obstakels lagen in het water. Als goede kapitein, liet ik me niet ontmoedigen en behaalde uiteindelijk m’n master en lesgeversdiploma aan de VUG.
Kort daarna werd de definitieve diagnose gesteld. Ik doe aan Ehlers Danlos III, erfelijk en ongeneeslijk.  Maar sterk als ik toen was, liet ik me niet ontmoedigen, bleef optimistisch en kwam in rustiger vaarwater terecht.
Als trotse overwinnaar vaarde ik verder en voelde me klaar om mijn boot te delen. Er volgde een huwelijk en kregen we 2 prachtige dochters. Het kalme water werd woeliger en kwam terecht in een kolkende rivier. De vele fysieke klachten stapelden zich op en werden operatief verholpen. De mentale veerkracht verminderde. Waardoor ik het kapiteinschap over mijn leven uit handen gaf.
Aan bed gekluisterd en voortbewegend in een rolstoel of krukken, 2 kleine meiden en een mindset onder zeeniveau was ik toch blij dat het toetsenbord van de PC mijn beste vriend was. Ik hield jarenlang een dagboek bij.

Het neerpennen van gebeurtenissen, gevoelens, emoties en gedachten helpen om gevoelige of moeilijke issues (tijdelijk) achter je te laten. Wanneer je dit voor langere tijd doet, kan je teruglezen. Misschien merk je bij het nalezen van stukjes uit vorige jaren een patroon. Eens je een patroon herkent, sta je voor een keuze. Of je blijft rondjes in het zelfde patroon varen, of je knipt de lijntjes door en je vaart een andere route.

Het inzien dat er gedurende verschillende jaren op rij, op de zelfde tijdstippen ongeveer dezelfde issues voordeden, verbaasde me zo intens dat ik niet meer schrijven wou. Geen letter of woord schreef ik nog in m’n dagboek!
Verward vroeg ik me af hoe het anders kon. Emotioneel aan de grond en fysiek opgebrand werden radicale beslissingen genomen.

Wanneer je ervan uit gaat dat verhuizen de beste optie is om je situatie te veranderen, sta je aan het verkeerde adres. Wanneer je ervan uit gaat dat je gedrag veranderen met zich meebrengt dat alles mee verandert, dan zit je op het goede spoor.
Pas  wanneer je je vaardigheden bijwerkt en je overtuigingen ombuigt, zal je merken dat je omgeving en je gedrag veranderen.
Eens je je identiteit onder de loep neemt, besef je dat je niet ‘die ziekte’ bent, niet dat ‘mentale wrak’, maar dat je deze dingen (on)bewust doet.
Van hieruit kan je uitkijken naar je werkelijke missie hier op aarde.

Er mag en kan gezegd worden dat deze beslissingen het beste was wat kon gebeuren.
Ik herinnerde me opnieuw dat het leven anders is dan we kunnen waarnemen, dat we (fysiek en emotioneel) sterker zijn dan we denken…..
Ik geloof niet in toeval, alle gebeurtenissen hebben een doel in het leven. Op het moment dat er een nieuwe ravijn in zicht kwam, trok  een post over hypnose op FB  mijn aandacht. Ik schreef me in en werd naar een volgende groep doorverwezen. Vermits toeval niet bestaat, begon de cursus 14 dagen nadat onze vader zijn fysieke lichaam had verlaten.

Van het een kwam het ander, van hypnose naar ‘spiritualiteit’ en ‘Energie’. Dit stuk van de rivier was afwisselend rustig, woelig en soms verwoestend (dacht ik destijds). Opgeven lag en ligt niet in mijn aard, dus liet ik me helpen, véél helpen en ondersteunen.
Alles wat me helpen kon, greep ik met beide handen aan tot …. de KLIK van de verandering hoorbaar, voelbaar en zichtbaar werd.
De verandering gebeurde na inzet, inzicht en bewustwording.
De rivier stroomde zachtjes verder afgewisseld met enkele woelige stukken die in heftigheid toenamen maar korter werden.

Tot de dag van vandaag, laat ik me ondersteunen wanneer het té woelig wordt. Steeds minder is het noodzakelijk om de helpende hand van mensen te vragen. Vaker keer ik naar binnen en roep ik mijn energetische hulptroepen om hulp.
Dit is waar ik nu in het leven sta, meester van mijn eigen leven, kapitein van een onzinkbare boot op de rivier van m’n leven.

Nu pas ben ik klaar om anderen te inspireren en hen de mogelijkheid te bieden om het leven vanuit een ander perspectief te bekijken om opnieuw de kapitein te worden van hun eigen boot op hun eigen rivier.

Facebook

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *